Period od 1918. do 1944. godine

U Novi Sad srpska vojska ulazi 8. novembra 1918. godine i grad prestaje živeti u granicama Austrougarske. Vojvodina se 1. decembra 1918. godine priključuje Srbiji. 

Na samomo početku ovog perioda grad je i dalje sa Petrovaradinom spojen samo železničkim mostom. Kolski i pešački saobraćaj održavao se i dalje uz pomoć pontonskog mosta, mada jedno vreme je korišćen i tzv. "Poćorekov most", gvozdeni most na drvenim stubovima koji je podignut 1915. godine za ratne potrebe austrougarske vojske i koji je dobio naziv po glavnokomandujućem generalu austrijske vojske na frontu prema Srbiji. Taj most je služio do februara 1924. godine kada se srušio pod naletom ledene sante na Dunavu. Novi kolsko-pešački most grad dobija 1928. godine. U ovom periodu grad dobija i nasip u dužini od šest kilometara koji ga brani od poplava. Broj stanovnika se udvostručio, sa 34.000 iz 1918. godine, on se popeo na 69.000 1936. godine. Novi Sad dobija i nekoliko industrijskih objekata: fabriku šrafova, električnih kablova, konzervi, aviona i avionskih delova ("Ikarus" - u njoj je 1924. godine proizveden prvi avion u Kraljevini Jugoslaviji, ali je fabrika 1928. godine preseljena u Zemun), kao i fabriku tekstila. 

Najznačajniji poduhvati tog doba su bili i otvaranje glavne ulice grada prema barovitom Limanu, rušenje mostobrana i podizanje potpuno novog dela grada na njegovom mestu. 

Pored stare gimnazije osniva se još jedna, zatim otvorene su i trgovačka akademija, građanska, učiteljska, srednja tehnička i srednja muzička škola. Pored njih i dalje rade osnovne škole na srpskom, mađarskom i nemačkom jeziku. Matica srpska i dalje izdaje svoj "Letopis", a pozorište i dalje u gradu gostuje povremeno, kao i u davna vremena njegovog osnivanja.

U proleće 1941. godine, napušten i nebranjen grad okupira hortijevska vojska (mađarski fašisti, dobili su naziv po Miklošu Hortiju, autstro-ugarskom admiralu i mađarskom državniku i političaru koji je uveo Mađarsku u II sv. rat na strani Hitlera i učestvovao u napadu na Kraljevinu Jugoslaviju. Odgovoran za istrebljenje Jevreja i masovne likidacije srpskih civila u Vojvodini ), da bi se u njemu zadržala skoro pune četiri godine. I pešački i železnički most su tada srušeni, gimnazije su ukinute, biblioteka opljačkana, a Matica srpska je prestala sa radom zbog okupacije. 

Odmah po ulasku u grad hortijevci  su počeli da ubijaju stanovništvo. Jedan od najgorih zločina koji su počinjeni u Novom Sadu za vreme drugog svetskog rata desio se 1942. godine. U januaru te godine hortijevska vojska i žandarmerija su izveli trodnevnu raciju. Od srede 21. do petka 23. januara preko 1.300 građana Novog Sada, od dece do staraca, mahom Srba i Jevreja, ubijeno je i bačeno pod led u Dunav. U prva dva dana ubijen je manji broj ljudi, ali pravi haos nastaje trećeg dana. U petak ujutro oko devet sati su skoro svi stanovnici Miletićeve ulice pobijeni na pločniku ispred svojih kuća. General Jožef Graši, komandant Bačke, naredio je krvavi pir. Veliki broj stanovnika Novog Sada je bio streljan kod palate Jaše Dunđerskog, sve njih na duši nosi kapetan Marton Zeldi (kasnije obešen u Novom Sadu). Kapetan Šandor Kepiro je komandovao hortijevskom žandarmerijom koja je učestvovala u maskru. Na gradskom kupalištu u koloni po četvoro Novosađani su ulazili na kupalište gde je miniranjem probijen led na Dunavu. Gole Jevreje, Srbe, Rome i druge su ubijali mitraljeskom vatrom i bacali pod led. Istovremeno se zločin dešavao i na novosadskom keju, ali sa  manjim brojem žrtava nego na kupalištu. Sve je trajalo do 16 časova kada je izdato naređenje da se prestane. Najstarija žrtva racije je imala 83 godine, a najmlađa svega 7 meseci. . Vinovnicima zločina smatraju se načelnik Mađarskog kraljevskog generalštaba Ferenc Sombathelji, ministar unutrašnjih posova Ferenc Keresteš Fišer, ministar narodne odbrane Karolj Barta, predsednik mađarske vlade dr Laslo Bardoši i sam šef države Mikloš Horti. Neposredni izvršioci su bili general-potpukovnik Ferenc FeketeHalmi-Cajdner- vrhovni rukovodilac racije, pukovnik Laslo Deak- rukovodilac racije u Šajkaškoj i Bečeju i pukovnik Jožef Graši- komandant snaga koje su izvršile raciju u Novom Sadu.  U znak svih koji su stradali kao žrtve fašističke okupacije grada Novi Sad je podigao spomenik na keju, delo poznatog novosadskog vajara Jovana Soldatovića. 

Grad je takođe tokom 1944. godine stradao i od savezničkog bombardovanja i to u više navrata. 23. oktobra 1944 godine grad je oslobođen.